از دست دادن یک دندان فقط ظاهر لبخند را تغییر نمیدهد؛ میتواند جویدن را دشوار کند، فشار بیشتری به دندانهای دیگر وارد کند و بهمرور با کاهش حجم استخوان ناحیه همراه شود. ایمپلنت دندان یکی از روشهای جایگزینی دندان از دسترفته است که در آن پایهای سازگار با بدن داخل استخوان فک قرار میگیرد و پس از ترمیم، روکش روی آن ساخته میشود. انجمن دندانپزشکی آمریکا نیز ایمپلنت را گزینهای مؤثر و بلندمدت برای جایگزینی دندان معرفی میکند، اما مناسب بودن آن باید برای هر فرد جداگانه بررسی شود.
ایمپلنت دندان از چه بخشهایی تشکیل میشود؟
در یک درمان معمول، سه جزء اصلی وجود دارد: پایه ایمپلنت که نقش ریشه را دارد، قطعه اتصالدهنده یا اباتمنت و روکش که بخش قابل مشاهده دندان است. ایمپلنت به دندانهای مجاور تکیه نمیکند؛ بااینحال سلامت لثه، حجم استخوان و نحوه قرار گرفتن دندانهای مقابل برای موفقیت آن اهمیت زیادی دارد.
چه کسی کاندید مناسب ایمپلنت است؟
داشتن فضای کافی برای روکش، استخوان مناسب و لثه سالم از شرایط اولیه است. سن بهتنهایی مانع درمان نیست، ولی رشد فک باید کامل شده باشد. پیش از تصمیمگیری، دندانپزشک سابقه پزشکی، داروهای مصرفی، دیابت، پوکی استخوان، سابقه پرتودرمانی و مصرف دخانیات را بررسی میکند. بیماری فعال لثه باید ابتدا کنترل شود؛ زیرا التهاب اطراف ایمپلنت میتواند نتیجه درمان را تهدید کند.
- دیابت: کنترل قند خون و هماهنگی با پزشک اهمیت دارد.
- سیگار و قلیان: میتوانند ترمیم بافت را مختل و خطر عوارض را بیشتر کنند.
- دندانقروچه: ممکن است نیاز به تنظیم طرح روکش یا استفاده از محافظ شبانه داشته باشد.
- کمبود استخوان: همیشه به معنی غیرممکن بودن درمان نیست و گاهی با پیوند استخوان قابل مدیریت است.
مراحل ایمپلنت دندان قدمبهقدم
۱. معاینه و طرح درمان
دهان، لثه، دندانهای مجاور و نحوه جفت شدن دندانها معاینه میشود. تصویر رادیوگرافی و در موارد لازم تصویربرداری سهبعدی به بررسی ارتفاع و عرض استخوان و فاصله از ساختارهای حساس کمک میکند. در این مرحله تعداد ایمپلنت، نیاز احتمالی به پیوند و نوع ترمیم موقت مشخص میشود.
۲. آمادهسازی محل
اگر دندان آسیبدیده هنوز وجود داشته باشد، ممکن است ابتدا خارج شود. بسته به شرایط، کاشت پایه میتواند همزمان یا پس از ترمیم محل انجام شود. اگر استخوان کافی نباشد، پیوند استخوان پیش یا همزمان با جراحی مطرح میشود.
۳. قرار دادن پایه و دوره ترمیم
پایه با بیحسی موضعی در موقعیت برنامهریزیشده قرار میگیرد. سپس زمانی برای اتصال پایدار استخوان به سطح ایمپلنت در نظر گرفته میشود. این بازه برای همه یکسان نیست و کیفیت استخوان، محل کاشت و شرایط عمومی بدن بر آن اثر دارد.
۴. ساخت روکش
پس از اطمینان از ثبات پایه، قالب یا اسکن تهیه میشود. رنگ، فرم، تماس با دندانهای کناری و فشار جویدن در طراحی روکش اهمیت دارد. هدف فقط پر کردن فضای خالی نیست؛ روکش باید امکان تمیز کردن مناسب و تماس کنترلشده با لثه را فراهم کند.
مراقبتهای مهم بعد از جراحی
داروها باید دقیقاً مطابق نسخه مصرف شوند. در ساعات نخست، غذای نرم و خنک مناسبتر است و نباید محل جراحی با زبان یا دست تحریک شود. شستوشوی شدید دهان، فعالیت سنگین و مصرف دخانیات در دوره اولیه میتواند خونریزی یا اختلال ترمیم را بیشتر کند. تورم خفیف قابل انتظار است، اما خونریزی کنترلنشده، تب، درد رو به افزایش یا بیحسی ماندگار نیاز به تماس با کلینیک دارد.
چطور از ایمپلنت نگهداری کنیم؟
ایمپلنت پوسیده نمیشود، ولی بافت اطراف آن میتواند دچار التهاب و تحلیل استخوان شود. مسواک دو بار در روز، تمیز کردن فضای بین دندان و ایمپلنت و جرمگیری یا کنترل حرفهای در فواصل توصیهشده ضروری است. نوع نخ، برس بیندندانی یا واترجت باید متناسب با شکل روکش انتخاب شود.
هزینه ایمپلنت چگونه مشخص میشود؟
اعلام یک قیمت واحد بدون معاینه دقیق نیست. تعداد پایهها، نوع روکش، نیاز به پیوند استخوان، درمان لثه، تصویربرداری و پیچیدگی جراحی روی هزینه اثر دارند. بهتر است در جلسه مشاوره درباره مراحل، هزینه هر مرحله، مدت تقریبی درمان و گزینههای جایگزین سؤال کنید.
ایمپلنت بهتر است یا بریج؟
هیچ پاسخ یکسانی برای همه وجود ندارد. وضعیت دندانهای مجاور، مقدار استخوان، هزینه، زمان و اولویت بیمار تعیینکنندهاند. در بریج معمولاً دندانهای مجاور نقش پایه دارند؛ ایمپلنت مستقل است اما به جراحی و دوره ترمیم نیاز دارد. برای مقایسه شخصی، صفحه خدمات ایمپلنت دندان را ببینید یا برای معاینه و بررسی طرح درمان وقت بگیرید.
منابع و یادآوری پزشکی
این مطلب با استفاده از راهنمای عمومی انجمن دندانپزشکی آمریکا درباره ایمپلنت تهیه شده و جایگزین تشخیص فردی نیست. وضعیت استخوان و سلامت عمومی هر بیمار باید حضوری ارزیابی شود.
هنوز دیدگاهی تایید نشده است.